To był pierwszy projekt, w który naprawdę się zaangażowałem. Miał być początkiem czegoś większego, a skończył się jako zwykły niewypał. Nie został po nim żaden sukces, ale została pierwsza ważna lekcja. Sam pomysł nie wystarczy, jeśli brakuje przygotowania, konsekwencji i własnego kierunku.

Na początku roku próbowałem kolejnych rzeczy. Projekty pojawiały się szybko i jeszcze szybciej znikały, czasem zanim ktokolwiek poza małą grupą osób zdążył się o nich dowiedzieć. Pomysłów nie brakowało. Brakowało za to fundamentów, przez które cokolwiek mogłoby zostać na dłużej.

Po raz pierwszy projekt faktycznie wystartował. Utrzymał się dwa dni. Oczekiwaliśmy zdecydowanie za wiele jak na zwykły serwer, do którego sami nie wnieśliśmy niczego naprawdę wyjątkowego. Zamiast satysfakcji przyszło wyczerpanie. Wtedy po raz pierwszy mocno zrozumiałem, że nie można oczekiwać niezwykłych rezultatów od czegoś, czemu samemu nie dało się równie niezwykłego zaangażowania.

Niedługo później wszedłem w kolejną próbę. Z perspektywy czasu wiem, że to był błąd. W tamtym momencie potrzebowałem przerwy, a nie kolejnego projektu, kolejnych oczekiwań i kolejnej presji. Projekt nie wystartował, a ja byłem już bardziej zmęczony MTA niż zainteresowany tym, żeby dalej coś przy nim robić.

Przez pewien czas kompletnie zapomniałem o MTA. Większość znajomości, które zdobyłem w tym środowisku, albo się rozpadła, albo po prostu je zaniedbałem. Ta przerwa była mi jednak potrzebna. Musiałem odsunąć od siebie presję, oczekiwania i zmęczenie, żeby kiedyś móc wrócić z czymś, co potraktuję naprawdę poważnie.

Próbowałem wracać, ale dziś widzę, że trochę zmuszałem się do czegoś, na co nadal nie miałem prawdziwej ochoty. Nie traktowałem tych prób wystarczająco poważnie i dlatego szybko szły w zapomnienie. Sam pomysł własnego serwera siedział jednak gdzieś z tyłu głowy. Odrzucałem go, bo wydawał mi się zbyt duży i zwyczajnie nieosiągalny.

Po wielu miesiącach konfliktu z samym sobą postanowiłem spróbować jeszcze raz, ale tym razem zupełnie inaczej. Bez chowania się pod innym szyldem, bez robienia czegoś incognito i bez liczenia na to, że ktoś zrobi za mnie najtrudniejszą część pracy. Chciałem zacząć sam, rozwijać projekt własnymi rękami i przede wszystkim móc polegać na sobie.

Sam do końca nie wiem, skąd wzięła się ta potrzeba. Znam wiele świetnych osób z tej branży i wiem, że większy zespół mógłby przyspieszyć wiele rzeczy. Mimo to chciałem najpierw sprawdzić własną wizję. Chciałem kiedyś odejść od MTA bez myśli, że zostawiłem za sobą jedno wielkie: a co by było, gdyby?

Do tego dnia miałem już podstawę serwera, ale właściwie nic poza nią. Wiedziałem, że przede mną długa droga, wiele godzin przed komputerem, testy, błędy, poprawki, zmiany decyzji i liczba wulgaryzmów, której naprawdę nie ma sensu próbować liczyć. Mimo tego po raz pierwszy od dawna nie czułem, że robię coś na chwilę.

VERTAL jest pierwszym projektem od dawna, w który naprawdę wkładam całe swoje serce. Czasem wszystko idzie tak, jak powinno. Czasem nie działa absolutnie nic. Są też takie dni, kiedy nerwów i przekleństw jest więcej niż postępu. Mimo tego dalej pracuję, bo tym razem nie chcę, żeby o wyniku zdecydował chwilowy brak chęci.

Powiedziałem sobie, że to ostatnia rzecz związana z MTA, którą chcę stworzyć. Właśnie dlatego zależy mi, żeby kiedyś spojrzeć na VERTAL i wiedzieć, że niezależnie od rezultatu zrobiłem wszystko, co mogłem. Nie po to, żeby coś komuś udowodnić. Bardziej po to, żeby samemu nie kończyć tej historii słowami, że mogłem spróbować bardziej.